Minder gezond dan gedacht 2

Wie A zegt, moet ook B zeggen… en dat was ook het geval met vorig artikel, waar een vraag gesteld werd over een nieuwe rage, waar lectine in de voeding maximaal wordt geweerd… Er is veel over te zeggen en Sorry, maar tot “Z” geraak ik niet , maar ik hoop dat dit gerust stelt.

Gundry zegt dat een brede groep plantaardige eiwitten, lectines genaamd – gevonden in granen; bonen en peulvruchten; noten; vruchten; nachtschade groenten zoals aubergine, tomaten en aardappelen; en zuivelproducten – de oorzaak zijn van moderne ziekten, variërend van obesitas en gastro-intestinale problemen tot auto-immuunziekten en allergieën. Lectines binden volgens Gundry aan suikermoleculen in cellen door het hele lichaam, waardoor hun functie verandert.

Maar de voedingsaanbevelingen van Gundry hebben veel artsen verbijsterd. “Dit is tegen elke voedingsaanbeveling die wordt gegeven door de American Cancer Society, de American Heart Association, de American Diabetes Association, enzovoort,” zei dr. Robert Eckel, een professor in de geneeskunde aan de Universiteit van Colorado.

Maar … het boek brengt mensen op het toneel waarvoor het ‘werkte’. Is dat dan geen bewijs dat het degelijk is? Is een lectinevrij dieet verantwoordelijk voor de geweldige resultaten, bv als iemand 15 kg gewicht verliest?

Gewichtsverlies kan meer te maken hebben met het elimineren van commercieel voedsel en suiker en sausen en voedingsbeperking in het algemeen. Op zich maakt het al een verschil dat je bewuster met voeding bezig bent. Als je geen lectine hebt, zou je bijvoorbeeld geen pizza eten, met alles erop en eraan.

In het boek wordt aanbevolen om veel soorten eten te vermijden. Samen met het advies voorkoste vastenperiodes, wat alleen maar gunstig kan zijn, zorgt zijn advies hoogstwaarschijnlijk voor een calorieverlaging, wat alleen al veel mensen kan helpen. Daarnaast is de kans ook groot dat veel mensen door het vermijden van al die voeding niet meer de stoffen binnen krijgen waar ze allergisch voor waren, maar niet van zichzelf wisten. Het dieet is bijvoorbeeld ook glutenvrij en dat is zeker een pluspunt.

“Het zou ook bij schildklierproblemen hebben geholpen” Schildklierproblemen komen relatief vaak voor bij vrouwen. Eén op de 8 vrouwen zal tijdens hun leven een schildklieraandoening ontwikkelen. (Het percentage voor mannen is vijf tot acht keer lager.) Schildklieraandoeningen veroorzaken hormonale problemen in het lichaam en kunnen worden veroorzaakt door verschillende factoren, waaronder een auto-immuunziekte. In sommige gevallen is het aannemelijk dat een slechte reactie op iets in het dieet ontstekingen in het lichaam kan veroorzaken en tot een auto-immuunziekte kan leiden. De beste referentie hiervoor is het boek van Prof. A. Ehret “Mucusless Diet”, dat stelt dat ontstekingen geen voet aan de grond krijgen, als men de ontsteking niet voedt (met mucushoudende voeding: zuivel, peulvruchten, granen.)…

Bij patiënten met auto-immuunziekten of hormonale deregulatie is dat het echt neerkomt op ontsteking. Gewoonlijk is een goede eerste stap om het dieet te herzien … ervoor te zorgen dat je industrieel bewerkte voeding elimineert, zoals witte bloem en pasta – en zich meer richten op een verscheidenheid aan groenten en fruit, met toevoeging van de beste zetmeelbronnen.”

Verwerkt voedsel is echt anders dan echt voedsel.
Neem NatuurStemmingen 193 (Echt Eten) erbij, waarna het verschil tussen commercieel en echt voedsel duidelijk zal zijn. 

Om te weten te komen of een bepaald ingrediënt in het dieet een reactie veroorzaakt, beginnen diëtisten voedsel meestal te elimineren en vervolgens een voor een opnieuw in te voeren om te controleren op een reactie op elk item.

Lectines komen later als onderdeel van het eliminatieproces, maar ik denk niet dat het een geschikte eerste stap is voor de meeste mensen, zoals ik al aangaf in vorige mail. 

Afgaande op de verkoopcijfers voor Gundry’s “The Plant Paradox” (vermeld op Amazon als de nummer 1 bestseller in de categorie “Dieet en gewichtsverlies”) en bijbehorend kookboek (dat in de eerste week meer dan 20.000 exemplaren verkocht), kan je maar één ding besluiten: duizenden en duizenden mensen zijn op zoek naar een voedingssysteem dat hun klachten en ziekten kan opheffen, en hun fysieke en mentale conditie kan verbeteren. Dat dergelijke adviezen ernstig worden genomen, verklaart hoe hopeloos de mensen op zoek zijn – om toch maar niet de natuurlijke weg te moeten nemen. Ongetwijfeld is dit dieet een tijdelijke verbetering voor slechts een paar mensen. 

Waarover gaat het ?

Lectines zijn een soort eiwit dat voorkomt in alle vormen van leven, inclusief het voedsel dat je eet. In kleine hoeveelheden kunnen ze verschillende gezondheidsvoordelen bieden. Grotere hoeveelheden kunnen echter het vermogen van uw lichaam om voedingsstoffen te absorberen verminderen.

Het zou me te ver leiden om iedere soort voeding individueel te bespreken in het licht van de aanwezigheid van lectines, maar we zullen enkele groepen aangeven. Ik denk dat het belangrijkste is dat je weet wat je kunt doen om te vermijden dat ze je opname van voedingsstoffen verminderen.

Lectines worden soms antinutriënten genoemd, omdat ze het vermogen van het lichaam om voedingsstoffen te absorberen kunnen verminderen. Aangenomen wordt dat lectines een toxine zijn dat dieren ervan weerhoudt die planten te eten. Lectines zijn te vinden in veel verschillende plantaardige en dierlijke voedingsmiddelen, maar slechts ongeveer 30% van de voedingsmiddelen die je eet, bevatten aanzienlijke hoeveelheden.

Mensen zijn niet in staat lectines te verteren, dus reizen ze onveranderd door je darm. Hoe ze werken blijft een mysterie, hoewel onderzoek aantoont dat ze zich binden aan cellen op de darmwand. Hierdoor kunnen ze communiceren met de cellen en een reactie activeren. In kleine hoeveelheden spelen lectines een belangrijke rol in lichaamsprocessen, waaronder immuunfunctie en celgroei. Onderzoek toont aan dat ze zelfs een rol kunnen spelen bij kankertherapie.

Grote hoeveelheden kunnen echter de darmwand beschadigen. Dit veroorzaakt irritatie die kan leiden tot symptomen zoals diarree en braken. Het kan ook voorkomen dat de darm voedingsstoffen goed opneemt.

De hoogste concentraties lectines worden aangetroffen in voedsel zoals peulvruchten, granen en alle groene gedeelten van nachtschadeplanten. Gelukkig zijn er verschillende manieren om het lectinegehalte van deze voedingsmiddelen te verlagen om ze veilig te eten.

Onderzoek toont aan dat door het weken, koken, kiemen of fermenteren van voedsel dat veel lectines bevat, het lectinegehalte vermindert tot verwaarloosbare hoeveelheden.

Peulvruchten 

Rode bruine bonen behoren tot de rijkste bronnen van plantaardig eiwit.

Ze zijn ook rijk aan resistent zetmeel en onoplosbare vezels, die kunnen helpen bij gewichtsverlies en de darmgezondheid verbeteren.

Rode bonen bevatten veel vitale vitamines en mineralen, zoals ijzer, kalium, foliumzuur en vitamine K1.

Rauwe bruine bonen bevatten echter ook hoge niveaus van een lectine genaamd phytohaemagglutinin.

Als je ze rauw of niet gaar eet, kunnen ze extreme misselijkheid, braken en diarree veroorzaken. Slechts vijf bonen kunnen een reactie veroorzaken.

Een hemagglutinerende eenheid (hau) is een maat voor lectine-inhoud. 

In hun rauwe vorm bevatten rode bonen 20.000-70.000 hau. Als ze eenmaal goed gekookt zijn, bevatten ze slechts 200 – 400 hau, wat als een veilig niveau wordt beschouwd. Zolang ze goed gekookt zijn, zijn (rode en andere) bonen een waardevol voedsel dat niet moet worden vermeden.

Doe het helemaal goed, door peulvruchten voor te bereiden door ze 2 x 12 uur te weken en telkens het weekwater weg te gieten; daarna 2 x 24 uur laten kiemen met spoelen tussendoor. Kook nu de peulvruchten en de lectines zullen je nauwelijks nog parten spelen. 

Sojabonen zijn een fantastische bron van eiwitten. Ze leveren de hoogste kwaliteit plantaardige eiwitten, zijn een goede bron van vitamines en mineralen, met name molybdeen, fosfor en thiamine. Ze bevatten ook plantaardige stoffen die isoflavonen worden genoemd, die in verband zijn gebracht met kankerpreventie en een verlaagd risico op osteoporose.

Onderzoek toont aan dat sojabonen kunnen helpen het cholesterol te verlagen en het risico op obesitas en diabetes type 2 verminderen.

Sojabonen bevatten veel lectines. Net als bij andere bonen elimineert koken van de sojabonen de lectines bijna volledig. Zorg er voor dat je ze lang genoeg op een voldoende hoge temperatuur kookt. Volg voor alle gedroogde peulvruchten dezelfde procedure: weken, kiemen, koken.

Uit onderzoek is gebleken dat lectines in sojabonen bijna volledig zijn gedeactiveerd wanneer ze gedurende ten minste 10 minuten op 100 ° C worden gekookt. (Droge of vochtige verwarming van sojabonen gedurende enkele uren bij 70 ° C had weinig of geen effect op hun lectinegehalte.)

Eén studie wees uit dat fermentatie van sojabonen het lectinegehalte met 95% verminderde. Een ander onderzoek wees uit dat kiemen het lectinegehalte met 59% verminderde.

In een volgende brief zal ik nog eea vertellen over de lectines in granen en in tomaten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s