Big Food en Ziekte

Wist je dat Big Food de formule ontdekt hebben om mensen hongerig te maken ? Veel eten, zonder verzadiging… waar leidt dat naartoe?

De vernietigende tol van voedingsloos voedsel : de rol die grote voedingsbedrijven (als Nestlé) spelen op de wereldgezondheid en hoe ze verantwoordelijk zijn om mensen dikker en agressiever te maken over de hele wereld. Vooral de ontwikkelingslanden zijn een groeiende afzetmarkt voor de calorierijke nep-voeding.

Er zijn nu wereldwijd meer dan 700 miljoen mensen met obesitas, waarvan 108 miljoen kinderen, meldde de New York Times. In Brazilië stuurt voedselreus Nestle verkopers van deur tot deur om hun junkfood te promoten en klanten een volle maand te geven om hun aankopen te betalen. Hoe genereus! Nestle noemt de straatventers, die zelf zwaarlijvig zijn, ‘micro-ondernemers’.

Big Food richt zich steeds meer op arme landen als “opkomende markten” om aandeelhouders te plezieren, en hun lokale voedingsgewoonten te vervangen door fast food, verpakte goederen en frisdranken. Naast het creëren van obesitas, diabetes, hartaandoeningen en chronische ziekten, komt junkfood in de plaats van zelfvoorzienende landbouwgewassen. Zelfs filantropische groepen zoals de Bill & Melinda Gates Foundation hebben Big Food’s magische formule gevonden en spelen dit door naar GGO’s die de wereld voeden. GGO’s bereiken arme gemeenschappen van de wereld en introduceren pesticiden en vervuilen hun wateren.

Nestle’s uitbuiting van de armen gaat meer dan 40 jaar terug, toen het arme moeders overtuigde om hun moedermelk te ruilen – het enige wat arme moeders eigenlijk hun baby’s moeten geven – voor hun al even magische zuigelingenvoeding. Activistische groepen zeggen dat baby’s sterven in arme gebieden van Azië, Afrika en Latijns-Amerika, omdat hun moeders flesvoeding geven met Westerse kindermelk, in plaats van moedermelk.

In Brazilië hebben vleesgigant JBS en Coca-Cola miljoenen gedoneerd aan congrescampagnes en McDonald’s $ 561.000, waarmee de dialoog over de (on)gezondheid van junkfood en de rol ervan bij obesitas werd begraven. Een paar jaar geleden meldde Reuters dat de Pan American Health Organization van de Wereldgezondheidsorganisatie honderdduizenden dollars incasseert van junkfood- en frisdrankbedrijven. Geen wonder dat het advies “beweging” benadrukt en in alle talen zwijgt over wat de mensen eten. De alomtegenwoordigheid van junkfood en de marketing van voedingsspecialiteiten voor kinderen is een open deur naar een gebakken broodje voor de multinationale ondernemingen.

Big Food houdt Amerika en Europa vet. In een film uit 2014 van Katie Couric, die Fed Up heette, werd duidelijk gemaakt hoe de Amerikaanse overheid mensen aanspoort om goed te eten, terwijl ze het voedsel dat hen dik maakt, en de manier waarop schoolmaaltijden door Big Food zijn beïnvloed, al de ruimte geven. De film laat zien hoe de eier-, suiker- en andere Big Food-industrieën richtlijnen herzonden, die waren voortgekomen uit het McGovern Report uit 1977, waarin werd aanbevolen dat mensen minder voeding met veel vet en suiker zouden moeten eten. Maar de gangmakers hadden alles ingezet om het rapport te laten terugtrekken en een eigen rapport te publiceren.

In 2006 vond een soortgelijke Big Food-triomf plaats. Geconfronteerd met de voedselaanbevelingen van de Verenigde Naties die vergelijkbaar waren met het McGovern-rapport, vloog de minister van Volksgezondheid en Human Services (HHS), Tommy G. Thompson (VS), naar Genève om te dreigen dat de VS – als de richtlijnen zouden gelden – zich uit de WHO zouden terugtrekken en de financiële steun zouden stopzetten. En natuurlijk was – en is – de financiële support belangrijker dan de gezondheid van de wereld.

In juli onthulde de New York Times de verwoestende tol die junk food, obesitas en diabetes hebben op arme mensen in de Appalachen, van wie de meesten minimale of geen gezondheidszorg hebben. Mensen in Appalachia zijn zieker dan in Midden-Amerika, zei Dr. Joseph Smiddy, een gezondheidsvrijwilliger in Virginia. “In Midden-Amerika eten ze bonen en rijst en lopen ze overal naartoe, ze drinken geen Mountain Dew en eten geen snoep, ze hebben geen epidemie van obesitas en diabetes.” Tenminste niet totdat Nestle daar aankomt.

In Chicago was er een bittere ruzie over een onlangs ingestelde belasting van een cent per ounce op gezoete dranken. De drankenindustrie heeft meer dan $ 1,4 miljoen besteed aan televisieadvertenties om de beslissing ongedaan te maken en zich ervoor uitgesproken dat frisdranken – of welke dranken of voeding ook – behoren tot de vrije keuze van de consumenten, die door niets belemmerd mag worden. Er is geen reden om ze voor te stellen als zwaarlijvigheids-, diabetes- en tandholte producerende frisdranken. Arme gemeenschappen in Chicago en in de wereld, zijn het meest getroffen door frisdranken en degenen die de drankenindustrie nu het meest wanhopig probeert te werven in de strijd tegen de belasting. Iemand met een dieet van 2000 calorieën per dag, zou al 200 calorieën per dag bekomen uit de suiker van één frisdrankje. Weinig mensen die de frisdrank “gewoonte” hebben, houden zich aan slechts één frisdrank per dag.

Ooit betekende “suiker” suiker uit suikerriet of suikerbieten. Maar sinds 1980 hebben frisdrankproducenten de voorkeur gegeven aan hoogfructose-glucosestroop (HFCS) en zijn ze gevolgd door de meeste grote voedselproducenten en -verwerkers. Handelsbeperkingen in andere landen om de lokale suikerproductie te beschermen, maakten suiker duurder in gebruik, zelfs omdat boeren in de VS overvloedige hoeveelheden maïs verbouwden vanwege landbouwsubsidies. HFCS is goedkoper om te produceren, op te slaan en te transporteren. Niet dat we industriesuiker ook maar enige meerwaarde willen geven, maar het toont aan wat de industrie en de productie beweegt.

Hoewel HFCS is gekoppeld aan obesitas, diabetes, leverschade, geheugenproblemen en mogelijke kwikverontreiniging, zijn kunstmatige zoetstoffen niet beter. Een toename in het gebruik van aspartaam, in Cola Light, en sucralose, in Pepsi One, correleerden zelfs met een stijging van het aantal mensen met obesitas, meldde de Yale Journal of Biology and Medicine. Of het nu in Brazilië of Brussel is, Big Food slaagt erin om “slechte gezondheid” toe te voegen aan de benarde situatie van arme mensen. Het is een vicieuze cirkel.

Het zou natuurlijk kunnen dat je er niet persoonlijk mee te maken hebt – tenminste niet direct, maar we kunnen daaruit onthouden dat “officiële standpunten over voeding en gezondheid zelden kunnen gezien worden als zuivere, onafhankelijk genomen beslissingen, in het belang van de bevolking. Alle industrieën kijken er zorgvuldig op toe dat hun belangen niet geschaad worden. Het risico op het verlies van tewerkstelling, weegt altijd zwaar door in de beslissingen.

De “experten” passen bewust tactieken toe die niet alleen industriesuiker “verdacht” maken, maar ook natuurlijke suikers. Ofwel is het dwaasheid – ofwel is het een doelbewuste strategie om de consumenten te misleiden “dat het allemaal één pot nat is – en je het daarom beter allemaal vermijdt. Maar de waarheid is dat niemand dat kan ! We leven door suiker – maar niet door roofbouw plegende geïsoleerde suiker, maar door de natuurlijke samenhang van suiker met andere voedingsstoffen, zoals we die vinden in fruit en groenten en andere natuurlijke koolhydraatrijk producten.
Het Dossier Suiker – Koolhydraten legt het verschil uit en leidt je naar een evenwichtige voeding, niet op basis van puur calorieën, maar zoals de natuur het heeft bedoeld.
Dit digitale dossier kost 30 euro.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s